Origineel: Going the way of the lithographer
Een reflectie op hoe AI softwareontwikkeling transformeert, met parallellen naar de Industriële en Digitale Revoluties die eerdere beroepen hebben verdrongen.
Een jaar of tien jaar geleden was ik op een nieuwjaarsviering. Ik bracht een flink deel van de avond door in gesprek met de gastheer: een man die zijn carrière was begonnen als lithograaf. Hij vertelde me hoe zijn hele beroep binnen een decennium was verdwenen door de introductie van desktop publishing. Hij was destijds nog jong, dus gelukkig kon hij zichzelf opnieuw uitvinden. Hij eindigde zeer succesvol in de reclamewereld.
Ik luisterde geïnteresseerd toen hij me vertelde over een strijd die ik nooit verwachtte te hoeven voeren. Ik was softwareontwikkelaar. Mijn vak was anders, dacht ik. Computers zullen de rest van mijn carrière essentieel blijven. Hoewel het vak van softwareontwikkeling al meerdere keren ingrijpend was veranderd, zou de kern nog steeds mensen zoals ik nodig hebben: logisch denken om problemen op te lossen door computers te vertellen wat ze moeten doen in een gespecialiseerde taal.
Toen de eerste AI-coderingsassistenten verschenen, sprong ik er meteen op. In het begin boden ze slimme auto-complete: handig voor triviale taken, maar ik deed nog steeds het echte werk. Elke maand werden ze beter. Taken die ooit mijn volledige aandacht vereisten, werden iets dat ik kon delegeren. De tools van vandaag kunnen complexe programmeertaken voltooien die mij dagen zouden hebben gekost, vaak in één poging.
Ik werd programmeur omdat ik geen manager wilde zijn. Ik wil dingen maken, niet anderen vertellen dat ze dingen moeten maken.
Nu manage ik AI. Ik ben toezichthouder over systemen die het werk doen waar ik ooit lol in had. Ik vul mijn dag met het schrijven van specificaties en het valideren van wat de AI uitspuugt. Ik twijfel er niet aan dat het belangrijk werk is, maar het is niet het werk waar ik van hield.
Toen de stoommachine arriveerde, kan ik me voorstellen dat de wever en de smid van die tijd iets vergelijkbaars moeten hebben ervaren. Ze moeten hebben gerouwd om het verlies van hun beroep toen ze werden weggeconcurreerd door hun stomende vervanger. De Industriële Revolutie duurde enkele generaties. Veel ouders konden hun verdampte bedrijf niet overdragen aan hun kinderen.
De Digitale Revolutie is nog niet zo lang geleden. Het duurde geen generaties zoals de Industriële Revolutie; de meeste veranderingen vonden plaats binnen één generatie.
In beide revoluties stortte de samenleving niet in. Deze revoluties waren moeilijk voor veel individuen, maar de mensheid paste zich aan. Nieuwe beroepen ontstonden. In de Industriële Revolutie werden de kinderen van verdreven ambachtslieden fabrieksmanagers, ingenieurs, machinisten. In de Digitale Revolutie werden lithografen illustrators. De economie groeide. Levensstandaard en levensverwachting stegen.
We zitten nu in de AI-Revolutie. Deze zal ook niet meerdere generaties duren, het zal waarschijnlijk maar een paar jaar duren. Beroepen verdwijnen al, inclusief het mijne.
Niemand weet wat de toekomst brengt. Het enige wat ik weet is dat we eerdere revoluties hebben overleefd. Ik zie geen reden waarom deze anders zou zijn. Vorige revoluties duurden langer dan deze zal duren; strategieën om met de vorige om te gaan zullen deze keer niet werken. Maar we vinden wel iets.
Wat mij betreft, ik zal een nieuwe bron van vreugde in mijn carrière moeten vinden. Ik denk dat er nog steeds een plek is voor mijn software-engineering brein, misschien alleen niet waar ik nu ben. Als je nog steeds een bekwame software engineer nodig hebt, laat het me weten.
Terug naar overzicht